سرداری به گمنامی عزت الله ...(قسمت2)
این قسمت:" باور و اعتقاد به حقانیت انقلاب اسلامی!!"
حالا دیگر همه با تمام وجود به حرف های حاجی گوش می دهند. معمولا دانشجو جماعت حاضر نیست پای هر سخنرانی آن هم بالای 15 تا 20 دقیقه بنشیند، اما انگار حاجی با قلب شان رابطه برقرار کرده و آنان نه با گوش سر که با گوش دل پای سخنانش نشسته اند. حرفهای او جنس دیگریست. از جنس خاک و آتش، رمل و هور، چفیه و جانماز و...
حاجی که حرف می زند من که چندین بار داستان عزت الله را شنیده ام باز دوست دارم بشنوم. انکار حرفهای حاجی همیشه برایم تازگی دارد.
یادم می آید یکبار خیلی خصوصی تر یکی دو داستان دیگر برایم تعریف کرد. مثلا از خواب قبل از شهادت اکبرش می گفت. یا از زمان شهادت برادرزاده اش عبدالله. اینها را در جمع دانشجویان تعریف نکرد. حاج حسین مدت زیادی راننده ی ماشین سنگین بود. شغلی که شاید عده ای تصور دیگری درباره اش داشته باشند. ولی حاجی ثابت کرده بود که شرف المکان بالمکین. حاج حسین می گوید سال 65 درست همزمان با ایام کربلای 5 به اصفهان رفته بودم . از آنجا قصد انتقال بار به شهر دیگری را داشتم. پیش از حرکت در عالم خواب عبدالله را دیدم که دست در دست اکبرجوانم در جمع بسیار پرنوری حضور دارند. باور داشتم که عبدالله هم به خیل شهدا پیوست بی آنکه کسی به من اطلاع دهد. بار قبلی را تخلیه و با دادن حق الزحمه کارگران به سمت زاهدان حرکت کردم. می گوید اگر نقص فنی برای ماشین به وجود نمی آمد به مراسم خاک سپاری برادرزاده ام می رسیدم. جالب آنکه پدر شهید عبدالله و دیگران از حضور سرزده حاجی متعجب ولی حاجی با اطلاع از شهادت عبدالله در مراسم حضور یافت.
گفتم که اینها را حاجی به دانشجویان حاضر درجلسه نگفت. بد ندیدم به این داستان هم اشاره ای داشته باشم . خلاصه که این خوابهای حاجی هم عالمی دارد.
حاج حسین در لابه لای سخنانش چندبار اشک در چشمانش حلقه زد. یکی آنجایی بود که از مبارزات خود و فرزندانش علی الخصوص عزت الله پیش از انقلاب گفت. وقتی به این قسمت از صحبتش رسید من در چهره رفقای دانشجو نگاه می کردم. خیلی ها همراه به حاجی بغض کردند و اشک ریختند. حاج حسین می گوید: " ایام محرم بود و رژیم اعلام کرد کسی حق راه اندازی هیئت در شهر را ندارد. بلافاصله عزت الله و عده ای از جوانان شهر با حضور در مسجد جامع کفن هایی آماده کردند و پشت آن این عبارت را نوشتند« رهسپاریم با خمینی تا شهادت» . کفن ها آماده شد، همه پوشیدند و هیئت راه اندازی شد" . او ادامه داد : "به خانواده توصیه کردم خودم هم که مردم یکی از این کفن ها را که از آن روزها به یادگار دارم با من در قبر قرار دهید" لحظه ای به خودم می گویم:" حاجی تو حیف است که در بستر از این دنیا بروی تو باید همچون عزت و اکبرت شهید شوی"!
حاجی به اینجای سخنش که می رسد یکبار دیگر تاکید می کند که باور ما به حقانیت انقلاب اسلامی خدشه ناپذیر بوده و هست. در این بین حرفی می زند که من تا به حال از زبان هیچ کس نشنیده ام. تکانی می خورم و به فاصله خود تا باور این پدر شهید فکر می کنم. از خود می پرسم پسر جان توکجای کاری؟! حاج حسین می گوید در عمق اعتقاد و باورم به این انقلاب همین قدر بگویم که اگر روزی صاحب و مولای ما حضرت صاحب الزمان(عج) تشریف بیاورند و مهر تاییدی بر این انقلاب بزنند ذره ای بر اعتقاد من به این انقلاب افزوده نمی شود!
پایان قسمت دوم
ادامه دارد....
این وبلاگ اومده تا به تکلیفش عمل کنه...